Pigmentacja filetów
Hodowcy łososia i pstrąga starają się podnieść wartość swoich produktów, zaspokajając potrzeby rynku poprzez uzyskanie najkorzystniejszego koloru filetów. Pigment jest dodawany do paszy w określonych dawkach i przez określony czas, w celu zatrzymania go w filecie rybnym.
Strategia pigmentacji
Rozporządzenie UE zezwala na wzbogacanie pasz dla wszystkich gatunków łososia i pstrąga do 100 ppm astaksantyny (100 mg astaksantyny na kg).Jednak różne okoliczności sprawiają, że tak duże dawki są nieefektywne jako ogólna strategia. Głównym powodem jest to, że zdolność ryb do wchłaniania pigmentu znacznie spada, gdy zawartość pigmentu w paszy wzrasta.
Projekt badający, ile astaksantyny zawartej w paszy jest zatrzymywane w filecie z pstrąga wykazał, że zwiększenie jej zawartości z 25 do 100 ppm zmniejsza retencję o ponad połowę. Ilość astaksantyny zatrzymywanej w filecie rzeczywiście wzrasta przy 100 ppm, ale proporcjonalnie zdecydowanie nie tak bardzo, jak można by się spodziewać, biorąc pod uwagę zwiększoną zawartość astaksantyny w paszy.
Astaksantyna może być dość kosztowna w porównaniu do innych składników paszy. Z finansowego punktu widzenia, korzystne jest zatem dodanie do paszy bardziej umiarkowanej ilości pigmentu, a zamiast tego uzyskiwać zadowalający kolor, stosując pigment przez dłuższy czas. Kolejną zaletą takiej strategii jest to, że ryby osiągają akceptowalny poziom pigmentacji znacznie wcześniej. Może to być istotne na przykład w związku z ubojem z konieczności.
Praktyczna zasada mówi, że pigmentacja pstrąga osiągnie zadowalający poziom, jeśli ryba podwoi swoją wagę przy użyciu paszy zawierającej 50 ppm (50 mg astaksantyny na kg paszy). To, czy ta zasada ma zastosowanie, zależy jednak w dużej mierze od pożądanych rezultatów.
Niemniej jednak nie ulega wątpliwości, że wynik zależy zasadniczo od dwóch parametrów:
1. zawartości pigmentu w paszy i 2. proporcji wzrostu ryb, który opiera się na paszy wzbogaconej pigmentem:
ppm astaksantyny w paszy X wzrost = kolor fileta
BioMar zaleca wczesne rozpoczęcie pigmentacji w celu uniknięcia wysokich dawek. Pasza zawierająca 100 ppm astaksantyny powinna być traktowana jako rozwiązanie awaryjne. 50 ppm powinno być odpowiednie dla ryb, które nie są również hodowane dla ikry, biorąc pod uwagę fakt, że astaksantyna przechowywana w mięsie jest mobilizowana do ikry podczas dojrzewania.
Pamiętaj, że ryba zawsze może stać się bardziej czerwona! Błędem jest jednak myślenie, że ryba musi być tak czerwona, jak to tylko możliwe. Spowoduje to jedynie dodatkowe koszty. Zamiast tego celem powinna być równomierna pigmentacja. To właśnie pokazuje prawdziwą jakość ryb pigmentowanych.